บทที่ 1 เกิดความหวาดกลัวผู้คนเมื่ออายุ 10 ปี

คนที่มีความรู้สึกไวต่อสิ่งเร้าทั้งทางร่างกายและจิตใจ มักถูกเรียกว่าเป็นคนที่มีลักษณะ “HSP” (Highly Sensitive Person) ซึ่งปัจจุบันในญี่ปุ่นก็เริ่มเป็นที่รู้จักมากขึ้น เมื่อย้อนคิดดู ข้าพเจ้าเองก็คิดว่าตั้งแต่เด็ก ตนเองก็มีลักษณะแบบ HSP เช่นกัน

ด้านนิสัย ข้าพเจ้าเป็นเด็กที่ร่าเริง ซุกซน และแอคทีฟมาก แต่ประสาทสัมผัสทั้งห้าไวต่อสิ่งเร้ามาก จึงมักรู้สึกเจ็บปวดทางกายบ่อยครั้ง อีกทั้งยังคอยสังเกตสีหน้าและความในใจของผู้อื่นอยู่ตลอดเวลา

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อรู้สึกว่ามีใครกำลังทุกข์ใจ ข้าพเจ้าจะรับรู้ได้อย่างไวมาก จนตัวเองก็รู้สึกทุกข์ไปด้วย แต่คนรอบข้างกลับไม่มีใครสังเกตเห็นความทุกข์ของคนคนนั้นเลย ทั้ง ๆ ที่ยังเป็นเด็ก ข้าพเจ้าก็อดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมมีเพียงตนเองเท่านั้นที่รับรู้ได้

ราวกับแบกรับความทุกข์ของผู้คนรอบตัวเอาไว้เอง จนการมีชีวิตอยู่เริ่มกลายเป็นสิ่งที่หนักอึ้ง

เมื่ออายุ 10 ปี ตอนอยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 มีเหตุการณ์หนึ่งเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ข้าพเจ้าเริ่มเชื่อว่า

“ตัวเราแตกต่างจากคนอื่น ตัวเราแปลก”

หากเป็นคนอื่น อาจมองว่าเป็นเรื่องเล็กน้อยไม่สลักสำคัญ แต่คงเป็นเพราะลักษณะ HSP ที่มีผลด้วย เหตุการณ์นั้นจึงกลายเป็นเรื่องที่สั่นสะเทือนใจข้าพเจ้าอย่างมาก จนถึงทุกวันนี้ก็ยังจดจำเหตุการณ์นั้นได้อย่างชัดเจน

นับตั้งแต่วันนั้น ข้าพเจ้าก็เริ่มหมดความมั่นใจในตนเอง และรู้สึกว่าคนอื่นก็มองว่าตนเอง “แปลก” เช่นกัน

ในความเป็นจริง ข้าพเจ้าก็คงเป็นเด็กที่ค่อนข้างแปลกอยู่บ้าง โดยเฉพาะเพื่อนนักเรียนหญิง ดูเหมือนจะตีตัวออกห่างจากข้าพเจ้า และก็ค่อย ๆ มีการกีดกันข้าพเจ้าออกจากกลุ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ

ยิ่งถูกกีดกันออกจากกลุ่มบ่อยครั้งขึ้น และถูกพูดจาในทำนองนินทาว่าร้ายทั้งลับหลังและต่อหน้าต่อตา ข้าพเจ้าก็ยิ่งเริ่มรู้สึกกลัวผู้คน จนค่อย ๆ พูดคุยกับเพื่อนร่วมชั้นไม่ได้อีกต่อไป

ความกลัวและความตึงเครียดทำให้พูดออกมาไม่เป็นคำ ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี เมื่อมีคนอยู่ใกล้ ร่างกายก็เกร็งด้วยความกลัวและมีเหงื่อออก

ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้เป็นเด็กร่าเริง แอคทีฟ และชอบเล่นกับเพื่อนมาก แต่เมื่อการอยู่ร่วมกับผู้คนกลายเป็นความทุกข์ทรมาน ข้าพเจ้าก็เริ่มใช้ชีวิตอยู่ตามลำพังอย่างโดดเดี่ยว

สภาพเช่นนี้ดำเนินต่อเนื่องมาอีก 20 ปีหลังจากนั้น