หนทางสู่ความหลุดพ้นจากทุกข์ — บันทึกการปฏิบัติธรรมของชาวญี่ปุ่นผู้ครองเรือนคนหนึ่ง —

หนทางสู่ความหลุดพ้นจากทุกข์

— บันทึกการปฏิบัติธรรมของชาวญี่ปุ่นผู้ครองเรือนคนหนึ่ง —

 

 

ความหวาดกลัวผู้คน โรคทางกายที่หาสาเหตุไม่ได้ และภาวะซึมเศร้าจากความผิดหวังในความรัก

ตั้งแต่อายุยังน้อย ข้าพเจ้าเริ่มตั้งคำถามว่า “การมีชีวิตอยู่คืออะไร” และการเดินทางอันยาวนานแห่งความทุกข์ก็เริ่มต้นขึ้น

 

การได้พบกับจิตวิทยา และต่อมากับพระพุทธศาสนา กลายเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญ

วันแล้ววันเล่า ข้าพเจ้าเฝ้าสังเกตจิตของตนเองอย่างต่อเนื่อง

 

หลังจากผ่านความล้มเหลวในการฝึกสมาธิ ผ่านคลื่นแห่งความสิ้นหวังและการตื่นรู้ครั้งแล้วครั้งเล่า ในวันหนึ่ง ในที่สุดข้าพเจ้าก็เข้าถึงความจริงว่า

 

“ความทุกข์ เป็นเพียงภาพลวงที่จิตสร้างขึ้นเท่านั้น”

 

ความหลงผิดว่ามี “ตัวเรา” คือรากเหง้าของความทุกข์ทั้งปวง

พร้อมกับความเข้าใจนั้น การเดินทางอันยาวนานแห่งความทุกข์ก็ค่อย ๆ สิ้นสุดลงอย่างสงบ

 

ปัจจุบัน ข้าพเจ้าทำหน้าที่หว่านเมล็ดพันธุ์แห่งปัญญา เพื่อการหลุดพ้นจากทุกข์

บันทึกนี้เป็นประสบการณ์ตรงของข้าพเจ้า เพื่อบอกเล่าว่า

 

ทุกข์คืออะไร

จะหลุดพ้นจากทุกข์ได้อย่างไร

 

 

สารบัญ

 

ภาคที่ 1 ชีวิตที่เต็มไปด้วยความทุกข์

 

บทที่ 1 เกิดความหวาดกลัวผู้คนเมื่ออายุ 10 ปี

บทที่ 2 วัยเด็กที่สนใจพระพุทธศาสนาและใฝ่ฝันจะบวช

บทที่ 3 เริ่มค้นหาว่า “สัจธรรมคืออะไร”

บทที่ 4 โรคทางกายที่หาสาเหตุไม่ได้

บทที่ 5 ภาวะซึมเศร้าจากความผิดหวังในความรัก และอาการทางกายที่ยิ่งทรุดหนัก

บทที่ 6 ชีวิตนี้แท้จริงแล้วคืออะไรกันแน่

บทที่ 7 ชาติปางก่อนเคยเป็นพระภิกษุหรือ

 

 

ภาคที่ 2 การพบพระพุทธศาสนาและสัจธรรม

 

บทที่ 8 การพบกับการให้คำปรึกษาและจิตวิทยา

บทที่ 9 เมื่อรู้เท่าทันจิตไร้สำนึก ความสัมพันธ์กับผู้คนก็เปลี่ยนไป

บทที่ 10 เมื่อหันมาเผชิญหน้ากับมารดา มารดาก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก

บทที่ 11 ได้พบกับ “สัจธรรม” ที่ตามหามาตลอด

บทที่ 12 ไม่ว่าจะเกิดอีกกี่ชาติ ก็จะเข้าถึงสัจธรรมให้ได้

บทที่ 13 การปฏิบัติสมาธิไม่เป็นไปอย่างที่หวัง

บทที่ 14 การเข้าร่วมการปฏิบัติธรรมและรีทรีตเป็นแรงสนับสนุนสำคัญ

บทที่ 15 การถดถอยหลังจบรีทรีต

 

 

ภาคที่ 3 พระพุทธศาสนาแบบไทยและการปฏิบัติสมาธิ

 

บทที่ 16 คุณกำพลและพระพุทธศาสนาในประเทศไทย

บทที่ 17 การปฏิบัติธรรม ณ วัดสุคะโต ประเทศไทย (1)

บทที่ 18 การปฏิบัติธรรม ณ วัดสุคะโต ประเทศไทย (2)

บทที่ 19 การปฏิบัติธรรม ณ วัดสุคะโต ประเทศไทย (3)

บทที่ 20 การปฏิบัติธรรม ณ วัดสุคะโต ประเทศไทย (4)

บทที่ 21 การปฏิบัติธรรม ณ วัดสุคะโต ประเทศไทย (5)

บทที่ 22 การปฏิบัติธรรม ณ วัดสุคะโต ประเทศไทย (6)

บทที่ 23 ปฏิบัติรีทรีตต่อที่โรงแรม

บทที่ 24 การถดถอยหลังกลับประเทศญี่ปุ่น

 

 

ภาคที่ 4 วันเวลาของการเฝ้าสังเกต　

 

บทที่ 25 ห่างจากการนั่งสมาธิ และฝึกเผชิญหน้ากับอารมณ์โดยตรง

บทที่ 26 อารมณ์ที่กดทับไว้เอ่อล้นออกมา

บทที่ 27 ศึกษาจิตวิทยาและจิตบำบัดอีกครั้ง

บทที่ 28 เพียงรับรู้ความทุกข์ทางกาย

บทที่ 29 แม้กายจะทุกข์ แต่ใจไม่ทุกข์

บทที่ 30 การแยกออกจากกันของ “ความรู้สึก อารมณ์ ความคิด” และ “ความรู้ตัว” (นามรูปปริจเฉทญาณ)

บทที่ 31 กลายเป็นนักจิตวิทยาการปรึกษา

บทที่ 32 มนุษย์เปลี่ยนแปลงตนเองได้ด้วยกำลังของตนเอง

บทที่ 33 อาชีพนักจิตวิทยาการปรึกษาคืองานที่เกิดมาเพื่อทำ

 

 

ภาคที่ 5 การปรากฏขึ้นของปัญญา

 

บทที่ 34 จู่ ๆ การปฏิบัติสมาธิก็ก้าวหน้าอย่างมาก

บทที่ 35 อนาคตไม่มีอยู่จริง

บทที่ 36 การได้พบพระอาจารย์สุทธิศาสน์

บทที่ 37 ความสำคัญของกัลยาณมิตร

บทที่ 38 ฝึกเพียงปล่อยวาง

บทที่ 39 “การรับรู้” คือรากของความทุกข์

 

ภาคที่ 6 การสุกงอมของปัญญา

 

บทที่ 40 ไม่มีตัวตนที่แท้จริงชื่อว่า “ตัวเรา”

บทที่ 41 เข้าสู่กระแส

บทที่ 42 ประจักษ์สัจธรรมด้วยตนเอง

บทที่ 43 ไม่อาจละเลยการรักษาศีล 5 ได้อีกต่อไป

บทที่ 44 ความรู้สึกว่าตนมีพันธกิจในการถ่ายทอดสัจธรรม

บทที่ 45 ความเชื่อมโยงจากอดีตชาติ

บทที่ 46 ฌาน (สมาธิ)

บทที่ 47 สัจธรรมไม่ได้อยู่ในหนังสือ

บทที่ 48 ประจักษ์อีกครั้งว่า “ปรากฏการณ์ทั้งปวงไม่มีตัวตน”

บทที่ 49 ไม่อยากยอมรับอนิจจังและอนัตตา

บทที่ 50 ภาวะซึมเศร้า (กระบวนการยอมรับอนิจจังและอนัตตา)

บทที่ 51 ความสุขและความปีติที่ไม่เคยประสบมาก่อน

บทที่ 52 ราวกับกลายเป็นก้อนแห่งเมตตากรุณา

บทที่ 53 ประจักษ์เป็นครั้งที่สามว่า “ปรากฏการณ์ทั้งปวงไม่มีตัวตน”

 

 

ภาคที่ 7 ขอบฟ้าแห่งความหลุดพ้น　

 

บทที่ 54 ราวกับกิเลสทั้งชีวิตพรั่งพรูออกมา

บทที่ 55 ยอมรับ “ตัวเอง” ตามความเป็นจริง

บทที่ 56 ความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะบวช

บทที่ 57 ความสงบจนอดคิดไม่ได้ว่า “นี่คือนิพพานหรือ”

บทที่ 58 ได้เข้าพบพระอาจารย์สุทธิศาสน์

บทที่ 59 ยิ่งมีปัญญา ยิ่งรู้สึกว่าตนเองโง่เขลา

บทที่ 60 เพียงเฝ้ามองปรากฏการณ์เหมือนคุณยายคนหนึ่ง

บทที่ 61 เผลอลืมความรู้ตัว แล้วกลับไปทุกข์

บทที่ 62 “ความตาย” ไม่มีอยู่จริง

บทที่ 63 เริ่มถ่ายทอดสัจธรรมแก่ผู้คน

บทที่ 64 เมตตากรุณาที่สุกงอม และ “วันเวลาที่เพียงทำสิ่งที่ควรทำ”

บทที่ 65 ทั้งทุกข์และสุข ล้วนเป็นเพียงภาพลวง

บทที่ 66 ไม่สามารถคงไว้ซึ่งความคิดและอารมณ์ที่นำไปสู่ความทุกข์ได้อีก

บทที่ 67 ดำรงชีวิตด้วยการอาศัยทาน

บทที่ 68 เป็นเพียงส่วนหนึ่งของกระแส

บทที่ 69 ไม่อาศัยรูปแบบ: ปัญญามิได้เกิดขึ้นเพราะการนั่งสมาธิ

บทที่ 70 มัชฌิมาปฏิปทาที่ไม่อาศัยสิ่งใด

บทส่งท้าย หว่านเมล็ดพันธุ์แห่งปัญญา