บทที่ 2 วัยเด็กที่สนใจพระพุทธศาสนาและใฝ่ฝันจะบวช

ครอบครัวของข้าพเจ้าเป็นครอบครัวญี่ปุ่นทั่วไป ไม่ได้มีบรรยากาศของพระพุทธศาสนาเข้มข้นเป็นพิเศษ มีตู้พระในบ้าน และไปไหว้สุสานในช่วงเทศกาลโอบ้งหรือฮิงัง ความเกี่ยวข้องกับพระพุทธศาสนาก็มีเพียงเท่านั้น

ในทางกลับกัน ญาติฝ่ายมารดาทุกคนนับถือศาสนาคริสต์ ทั้งคุณยาย ป้า และลูกพี่ลูกน้อง ต่างก็เป็นคริสเตียน โดยเฉพาะป้าที่อาศัยอยู่กับคุณยาย เป็นผู้ศรัทธาอย่างจริงจัง ถึงขนาดเคยคิดจะเข้าคอนแวนต์ตอนยังสาว หากไปที่บ้านคุณยาย ก็จะเห็นพระคัมภีร์และไม้กางเขนวางอยู่เป็นเรื่องปกติ และข้าพเจ้าก็มักได้ยินคำสอนของศาสนาคริสต์จากป้าอยู่บ่อยครั้ง

ยิ่งไปกว่านั้น บ้านของเพื่อนสมัยเด็กของข้าพเจ้าก็คือโบสถ์ คุณพ่อของเพื่อนเป็นศาสนาจารย์ ข้าพเจ้าไปมาหาสู่โบสถ์แห่งนั้นเป็นประจำเพื่อไปเล่นกับเพื่อน และเนื่องจากศาสนาจารย์เอ็นดูข้าพเจ้ามาก จึงมักได้ยินคำสอนของศาสนาคริสต์จากที่นั่นเช่นกัน

ทั้ง ๆ ที่ศาสนาคริสต์อยู่ใกล้ตัวข้าพเจ้าขนาดนั้น แต่ข้าพเจ้ากลับไม่มีความสนใจในศาสนาคริสต์เลยแม้แต่น้อย

และที่น่าแปลกใจคือ ตั้งแต่เด็ก ข้าพเจ้าสนใจพระพุทธศาสนาและพระสงฆ์อย่างมาก ข้าพเจ้าชอบวัดมาก เวลาไปวัดจะรู้สึกคิดถึงราวกับได้กลับบ้านเกิดของตนเอง

ตอนเรียนมัธยมต้น ข้าพเจ้าเห็นพระหนุ่มอายุประมาณ 20 ปีอยู่ที่วัดแห่งหนึ่ง แล้วเกิดความรู้สึกใฝ่ฝันขึ้นมาว่า

“ดีจัง อิจฉาจัง ถ้าเรียนจบแล้ว ข้าพเจ้าก็อยากบวชเหมือนกัน!”

หลังจากนั้น ความปรารถนาที่จะบวชก็ยิ่งแรงกล้าขึ้นเรื่อย ๆ แต่ครั้งนี้คือครั้งแรกที่ข้าพเจ้ารู้สึกใฝ่ฝันอยากบวช

นอกจากนี้ ตอนไปทัศนศึกษาชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ซึ่งไปเกียวโตและนาราตามธรรมเนียม ข้าพเจ้าได้ไปเยือนวัดเอ็นเรียคุจิบนภูเขาฮิเออิ เมื่อได้เห็นพระสงฆ์จำนวนมาก และได้สัมผัสกับบรรยากาศที่ค่อนข้างเคร่งครัดของวัดเอ็นเรียคุจิ ก็รู้สึกมุ่งมั่นอย่างแรงกล้าว่า

“ข้าพเจ้าก็อยากปฏิบัติธรรมในสภาพแวดล้อมที่เข้มงวดเช่นนี้ อยากบวชและปฏิบัติธรรม!”

เมื่อโตเป็นผู้ใหญ่และได้มีโอกาสเกี่ยวข้องกับพระพุทธศาสนา ข้าพเจ้าก็รู้สึกเข้าใจอย่างลึกซึ้งว่า

“ตั้งแต่เด็ก ตัวเราเองก็แสวงหาพระพุทธศาสนามาโดยตลอด”